آرزومه که یه لحظه روبروی من بایستی
آخه قلبم نگرونه توی شهری که تو نیستی
تو خیال کن آدمای همه دنیا توی شهره
توی شهر بی تو اما دل من با همه قهره
توی شهری که تو نیستی همه جارو غم گرفته
هرکجا رفتی صدام کن عزیزم دلم گرفته
شدم اون غریبه ای که تو نباشی نمی ارزه
دارم از نفس میفتم مثل یه گیاه هرزه
تازه ترین زخم دلم قصه ی رفتن توئه
این روزا هر جا که میرم حرف شکستن تویه
مثل یه آینه سوت و کور شکستی و رها شدم
تبر شدم شکستمت اگر چه بی خدا شدم
حیف روزای رفته که به خاطرش خطر کنم
حیف روزای مونده که قراره بی تو سر کنم
خدا کنه تموم بشه قصه ی تلخ رفتنت
بیای و از یادم بره روزایی که شکستمت
تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت
ولی به عشقمون قسم که تا خدا میبردمت
تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت
تکست اهنگ تبر محسن چاوشی امید عامری
ولی به عشقمون قسم که تا خدا میبردمت
تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت
ولی به عشقمون قسم که تا خدا میبردمت
تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت
ولی به عشقمون قسم که تا خدا میبردمت
تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت
ولی به عشقمون قسم که تا خدا میبردمت
تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت
ولی به عشقمون قسم که تا خدا میبردمت
تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت
ولی به عشقمون قسم که تا خدا میبردمت
تکست اهنگ تبر محسن چاوشی امید عامری
ولی به عشقمون قسم که تا خدا میبردمت
تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت
ولی به عشقمون قسم که تا خدا میبردمت
تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت
ولی به عشقمون قسم که تا خدا میبردمت
تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت
ولی به عشقمون قسم که تا خدا میبردمت
تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت
ولی به عشقمون قسم که تا خدا میبردمت
تو سهم من نبودی و به قصه ها سپردمت
ولی به عشقمون قسم که تا خدا میبردمت
دوباره بازیچه شدم توی تئاتر زندگی
تو این نمایشنامه دل شکسته شد به سادگی
نقش نبودن واسه توست نقش شکستن واسه من
صندلی خالی از تو شد ای بی صدا حرفی بزن
ای بی صدا حرفی بزن
پیاده تا نبودنت رفتم و تنها تر شدم
توی تئاتر زندگی بغض یه بازیگر شدم
پیاده تا نبودنت رفتم و تنها تر شدم
توی تئاتر زندگی بغض یه بازیگر شدم
خورشید ما کاغذی بود فقط دکور بودُ همین
گلوله های برفیمون آب نشُدن روی زمین
پرده به آخرش رسید تکرارِ تلخ خواهشم
رو صحنه بی تو حالا من غمگین ترین نمایشم
پیاه تا نبودنت رفتم و تنها تر شدم
توی تئاتر زندگی بغض یه بازیگر شدم
پیاه تا نبودنت رفتم و تنها تر شدم
توی تئاتر زندگی بغض یه بازیگر شدم
ابرای پاییزی دلگیر من
جوون ترای چهره ی پیر من
چشمهای من بی خبرای ساده
منتظرای دل به جاده داده
مردمکاتون به کجا زل زدن
باز مژه هاتون به کجا پل زدن
کاشکی بدونید که دارم هنوزم
از اشتباه قبلیتون می سوزم
با اینکه هیچ کس نیومد پیش من
شب زده ها چشمای درویش من
تنها نبودم حتی یک دقیقه
با تنهایی که بهترین رفیقه
که بهترین رفیقه
ابرای پاییزی دلگیر من
جوون ترای چهره ی پیر من
چشمهای من بی خبرای ساده
منتظرای دل به جاده داده
مردمکاتون به کجا زل زدن
باز مژه هاتون به کجا پل زدن
کاشکی بدونید که دارم هنوزم
از اشتباه قبلیتون می سوزم
با اینکه هیچ کس نیومد پیش من
شب زده ها چشمای درویش من
تنها نبودم حتی یک دقیقه
با تنهایی که بهترین رفیقه
که بهترین رفیقه
چه خوبه همیشه ما باهم باشیم
منو تو دشمنه دردو غم باشیم
چه خوبه دلامون از امید پره
غم داره از منو تو دل میبره
من با تو خوشم تو خوشی با دله من
از دسته منو تو غصه ها خسته میشم
من با تو خوشم تو خوشی با دله من
از دسته منو تو غصه ها خسته میشم
خونمون به جایه بویه بی کسی
پره از عطر خوش همنفسی
تپشه قلبه تو با نبضه منه
عزیزم لحظهی عاشق شدنه
من با تو خوشم تو خوشی با دله من
از دسته منو تو غصه ها خسته میشم
من با تو خوشم تو خوشی با دله من
از دسته منو تو غصه ها خسته میشم
فکر نکن روبه غروبه زندگی
اگه عاشق باشی خوبه زندگی
برایه دیدن خوبی کافیه
چشاتو وا کنی رو به زندگی
من با تو خوشم تو خوشی با دله من
از دسته منو تو غصه ها خسته میشم
من با تو خوشم تو خوشی با دله من
از دسته منو تو غصه ها خسته میشم
من با تو خوشم
رفیقِ من سنگ صبورِ غم هام
به دیدنم بیا که خیلی تنهام
هیشکی نمیفهمه چه حالی دارم
چه دنیایِ رو به زَوالی دارم
مجنونم و دل زَده از لیلیا
خیلی دلم گرفته از خیلیا
نمونده از جوونیام نشونی
پیر شدم پیرِ تو ای جوونی
پیر شدم پیرِ تو ای جوونی
تنهایِ بی سنگ صبور
خونه یِ سرد و سوت و کور
توویِ شبات ستاره نیست
موندی و راه چاره نیست
اگر چه هیچکس نیومد
سری به تنهاییت نزد
اما تو کوهِ درد باش
طاقت بیار و مرد باش
تنهایِ بی سنگ صبور
خونه یِ سرد و سوت و کور
توویِ شبات ستاره نیست
موندی و راه چاره نیست
اگر بیای همونجوری که بودی
کم میارن حسودا از حسودی
صدای سازم همه جا پُر شده
هر کی شنیده از خودش بیخوده
اما خودم پُر شدم از گلایه
هیچی ازم نمونده جز یه سایه
سایه ای که خالی از عشق و امید
همیشه محتاجه به نورِ خورشید
همیشه محتاجه به نورِ خورشید
تنهایِ بی سنگ صبور
خونه یِ سرد و سوت و کور
توویِ شبات ستاره نیست
موندی و راه چاره نیست
اگر چه هیچکس نیومد
سری به تنهاییت نزد
اما تو کوهِ درد باش
طاقت بیار و مرد باش
تنهایِ بی سنگ صبور
خونه یِ سرد و سوت و کور
توویِ شبات ستاره نیست
موندی و راه چاره نیست
من با زخم زبونات رفیقم
مرهم بزار ،با حرفات ، رو زخم عمیقم
با توام که داری به گریه م می خندی
کاش میشد بیایی و به من دل ببندی
تنها بودن یه کابوس شومه عزیزم
کار دل نباشی تمومه عزیزم
تو تو چشمات تو حرفات چی داری
که داری جوونیمو یادم میاری
وقتی نیستم کی سر رو زانوت بذاره
این تنهایی نگو که تمومی نداره
دلواپس و بی تابم
باز امشبم بی خوابم
ازت خبر ندارمو
تا خود صبح بیدارم
حس خوبی ندارم
چشام همش به ساعته
می پرسم این چه حسیه
یکی میگه خیانته
گوشی رو بردار تا صدات
یه ذره ارومم کنه
این نفسای اخره
دلم داره جون می کنه
همش دارم فکر می کنم
دست یکی تو دستته
دارم می میرم ای خدا
فکر می کنم حقیقته
دلواپس و بی تابم
باز امشبم بی خوابم
ازت خبر ندارمو
تا خود صبح بیدام
حس خوبی ندارم
چشام همش به ساعته
می پرسم این چه حسیه
یکی می گه خیانته
گوشی و بردار تا صدات
یه ذره ارومم کنه
این نفسای اخره
دلم داره جون می کنه
همش دارم فکر می کنم
دست یکی تو دستته
دارم می میرم ای خدا
فکر می کنم حقیقته
به تو گفتم قبل رفتنت اگه نباشی یک روز
کاری با دنیا ندارم
به تو گفتم خودم و می کشم و پر می زنم تو آسمونا
بگو گفتم یا نگفتم
بگو گفتم یا نگفتم
به تو گفتم زنده ام با نفس خیال چشمات
چشاتم تنهام گذاشتن
حالا من موندم و اشک و بغض و آه و عکس پاره تو و من
بگو گفتم یا نگفتم
بگو گفتم یا نگفتم
مگه بهت نگفته بودم بی تو روزگار من تیره و تاره
حالا روزگار من بعد سفر کردن تو طناب داره
تیغ و می کشم رو رگهام می پاشه خونم رو عکسات
تنونه سدی بسازه رنگ چشمات سیل اشکات
به تو گفتم قبل رفتنت اگه نباشی یک روز
کاری با دنیا ندارم
به تو گفتم خودم و می کشم و پر می زنم تو آسمونا
بگو گفتم یا نگفتم
بگو گفتم یا نگفتم
به تو گفتم زنده ام با نفس خیال چشمات
چشاتم تنهام گذاشتن
حالا من موندم و تیغ و رگ دست و عکس پاره تو و من
بگو گفتم یا نگفتم
بگو گفتم یا نگفتم
مگه بهت نگفته بودم بی تو روزگار من تیره و تاره
حالا روزگار من بعد سفر کردن تو طناب داره
تیغ و می کشم رو رگهام می پاشه خونم رو عکسات
تنونه سدی بسازه رنگ چشمات سیل اشکات
ترانه های من یه جور ، گلایه از غریبیه
به دل میگم یه روز میام ، اینم یه خود فریبیه
عاشقا تقسیم میکنن ، عشقو برای همدیگه
نصیب من از عشق تو ، همیشه بی نصیبیه
دستای گرمتو بیار تو دست یخ زدم بذار
که آتیش دستای تو چاره ی بی طبیبیه
خیلی رقیب دارم و باز وقتی به تو فکر میکنم
میبینم این روزا فقط درد تو بی رقیبیه
دستای من عمری نمک ، خورده ی دستای توئه
هرجوری نفرینت کنم ، آخر نا نجیبیه
عاشقا تقسیم میکنن ، عشقو برای همدیگه
نصیب من از عشق تو ، همیشه بی نصیبیه
کلاهمونو اگه باد نبرده
یا که خوره دلامونو نخورده
یا اگه غم که خنده هاش چرنده
نمیتونه به ریشمون بخنده
اگه هنوز ریشه ی ما تو خاکه
یا دستامون تو آسمون پاکه
اگه درختیم و سفید بختیم
اگه تنآوریم و سبز و سختیم
عوض نشو رنگ نباز و نشکن
حتی با دیدن شکستن من
دلم میخواد مثل همیشه باشی
برای من ساقه و ریشه باشی
نمیتونم نمیتونم عزیزم
خاطره های تورو دور بریزم
دلت را خانه ما کن مصفا کردنش با من
بما درد دل افشا کن مداوا کردنش با من
بیاور قطره اشکی که من هستم خریدارش
بیاور قطره ای اخلاص دریا کردنش با من
به ما گو حاجت خود را اجابت می کنم آنی
طلب کن هر چه می خواهی مهیا کردنش با من
بیا قبل از وقوع مرگ روشن کن حسابت را
بیاور نیک وبد را جمع ، منها کردنش با من
اگر گم کرده ای ای دل کلید استجابت را
بیا یک لحظه با ما باش پیدا کردنش با من
اگر عمری گنه کردی مشو نومید از رحمت
تو نام توبه را بنویس امضا کردنش با من
اگر گم کرده ای ای دل کلید استجابت را
بیا یک لحظه با ما باش پیدا کردنش با من
اگر گم کرده ای ای دل کلید استجابت را
بیا یک لحظه با ما باش پیدا کردنش با من
اگر عمری گنه کردی مشو نومید از رحمت
تو توبه نامه را بنویس امضا کردنش با من
توی صحنه ی غریب زندگی
هممون در نقش یک بازیگریم
با همیم تو بازهای روزگار
از درون هم ولی بی خبریم بی خبریم
زندگی تولد یه خاطرست
انگاری شروع یک نمایشه
کاشکی از دنیا این خاطره ها
سهم ما تموم خوبیا بشه
توی یه پشت صحنه ی دنیای ما
خوبی و بدی می مونه یادگار
زندگی برای ما یه خاطرست
از تمام قصه های روزگار از تمام قصه های روزگار
بهتر به قلبامون دروغ نگیم
زندگی هر طور که باشه می گذره
من تو مسافریم تو این روزا
مثل خورشید تو نگاه پنجره
هممون پشت نقاب صورتک
همیشه از صبح تا شب قایم می شیم
واسه پنهون کردنه گریهامون
روی قلب و روحمون خط می کشیم
اگه باز از روزگار دلت گرفت
لحظه ها ثانیه ها ابری شدن
بیا با من بیا با من بیا با من
انگاری اومد دوباره ، یه شب پر از ستاره
لحظه ی رفتنه بازم ، دلامون چه بی قراره
ببین آسمون سیاهه ، تو دل سیاه ماهه
تیک تیک ساعتا میگن ، چشم فردا به راهه
وقتی هر پنجره بازه ، رو به یه هوای تازه
بذار قلب مهربونت ، رویاشو از نو بسازه
نگو دلتنگی و خسته ، نگو غم پلکاتو بسته
نگو ابرک نگاهت ، بغض دوریشو شکسته
خوابای خوبو خبر کن ، سایه ها رو در به در کن
با غزل بارون چشمات ، توی تاریکی اثر کن
تو شعرای سپید من, جایی نمونده واسه تو
سیاهی و دربدری, از روزگار من برو
برو دیگه دوست ندارم, یه لحظه پیشم بمونی
دیگه نمی خوام تو گوشم ,شعرای غمگین بخونی
اگه نمیری هم بدون ,که دشمن جون منی
دلم میخواد هرجوری هست, کنار من جون بکنی
تو شعرای سپید من, جایی نمونده واسه تو
سیاهیو دربدری, از روزگارمن برو
تورو دیگه دوست ندارم, یه لحظه پیشم بمونی
دیگه نمی خوام توگوشم, شعرای غمگین بخونی
دنیایه من روشنه و, تو دشمن روشناییها
خورشید من داره میاد, بی سروپای رو سیاه
می خوام روزای خوب من , شکنجه جونت بشه
سپیدیای من تورو, تا مرز مردن بکشه
سیاهی ودربدری, غصه ناتموم من
چقدر باید گریه کنم, ازمن وگریه دل بکن
دختر ماه و مهر من, اومده و پشت دره
اونم دلش می خواد غمو, از روزگارم بدره
برو دیگه دوست ندارم, یه لحظه پیشم بمونی
دیگه نمی خوام تو گوشم, شعرای غمگین بخونی
اگه نمیری هم بدون, که دشمن جون منی
دلم میخواد هرجوری هست, کنار من جون بکنی
