خودت خواستی که من مجبور باشم
برم جایی که از “تو” دور باشم
تو” پای منو از قلبت بُریدی”
خودت خواستی که من اینجور باشم
خودت خواستی که احساسم بشه سرد
خودت خواستی ؛ نمیشه کاری ام کرد
می دیدم دارم از چشمات می افتم
مدارا کردم و چیزی نگفتم
برام بودنِ “تو” بازی نبود و
به این بازی دلم راضی نبود و
از اول آخرش رو می دونستم
تو” تونستی ولی من نتونستم”
برات بودنِ من کافی نبود و
حقیقت اینکه می بافی نبود و
دارم دق می کنم از درد دوری
می خوام مثل “تو” شم، اما چه جوری؟
دارم میام پیشت جاده چه همواره هوا چقد بوی عطر تو رو داره
دارم میام پیشت جاده چه همواره هوا چقد بوی عطر تو رو داره
دارم میام پیشت جاده چه همواره هوا چقد بوی عطر تو رو داره
جاده چه همواره هوا چقد صافه شب داره موهای سیاشو میبافه
فقط تو میفهمی امشب چه خوشحالم از این خوشی لبریز رویاییه حالم
دارم میام پیشت جاده چه همواره هوا چقد بوی عطر تو رو داره
دارم میام پیشت جاده چه همواره هوا چقد بوی عطر تو رو داره
امشب تو هم مثل خودم چه بی تابی از شوق این دیدار اصلا نمیخوابی
از اینور جاده تا اونور جاده میام آخه چشمات وعده بهم داده
میام که باز دستات رفیق دستام شه دوباره تو عمق نگاه تو جام شه
دارم میام پیشت جاده چه همواره هوا چقد بوی عطر تو رو داره
دارم میام پیشت جاده چه همواره هوا چقد بوی عطر تو رو داره
از این زندگی خالی
منو ببر به اون سالی
که تو اسممو پرسیدی
به روزی که منو دیدی
به پله های خاموشی
که با من روبرو میشی
یه جور زل بزن انگاری
نمیشه چشم برداری
منو ببر به دنیامو
به اون دستا که می خوامو
به اون شبا که خندونم
که تقدیرو نمی دونم
به اون شبا که خندونم
که تقدیرو نمی دونم
از این اشکی که می لرزه
منو ببر به اون لحظه
به اون ترانه ی شادی
که تو یاد من افتادی
به احساسی که درگیره
به حرفی که نفسگیره
از این دنیا که بی ذوقه
منو ببر بهاون موقع
به اون موقع
منو ببر به دنیامو
به اون دستا که می خوامو
به اون شبا که خندونم
که تقدیرو نمی دونم
به اون شبا که خندونم
که تقدیرو نمی دونم
از این دوری طولانی
منو ببر به دورانی
که هر لحظه تو اونجایی
زیر بارون تنهایی
منو ببر به اون حالت
همون حرفا، همون ساعت
به اندوهِ غروبی که…
به دلشوره ی خوبی که…
تو چشمام خیره می مونی
به من چیزی بفهمونی
منو ببر به دنیامو
به اون دستا که می خوامو
به اون شبا که خندونم
که تقدیرو نمی دونم
به اون شبا که خندونم
که تقدیرو نمی دونم
نمی دونم
نمی دونم
عاشقم من! عاشقی بی قرارم کس ندارد خبر از دل زارم
آرزویی جز تو در دل ندارم
عاشقم من! عاشقی بی قرارم کس ندارد خبر از دل زارم
آرزویی جز تو در دل ندارم
من به لبخندی از تو خرسندم
مهر تو ای مه آرزومندم
در تو پابندم
خیز و با من در افق ها سفر کن دلنوازی چون نسیم سحر کن
ساز دل را نغمه گر کن همچو بلبل نغمه سر کن
عاشقم من عاشقی بی قرارم کس ندارد خبر از دل زارم
آرزویی جز تو در دل ندارم
این جمع پراکنده اگر ایل ندارد ، امان ای امان
دلبسته نامست که فامیل ندارد ،امان ای دل
دیریست برادر به برادر نکند رحم
هر طایفه ای این همه قابیل ندارد
هر طایفه ای این همه قابیل ندارد
چون عاقبت عشق نه کفر است و نه ایمان
ابلیس در اغفال تو تعجیل ندارد ، امان
سردرگمی از ماست ولی قصه ی آدم
قرآنی و توراتی و انجیل ندارد
تو پی کدوم ستاره پشت ابرا خونه کردی
رفتی و چیزی نگفتی گریه رو بهونه کردی
من سوال ساده تو تو جواب مشکل من
ردپای رفتن تو روی صحرای دل من
کوچه وقتی که نباشی رگ خشکیده شهر
ماه تو گوش خونه گفته دیگه با پنجره قهر
سقف دلبستگی بی تو واسه من سایه نداره
دلم از روزی که رفتی دیگه همسایه نداره
وقتی آسمون شب هام زیر سایه چشاته
وقتی حتی این ترانه رنگ غربت صداته
نمی ذارم این دو راهی سر راه ما بشینه
نمی ذارم این جدایی رنگ فردا رو ببینه
شب با فانوس اشکت می برم به روشنایی
با تو میرسم دوباره به طلوع آشنایی
می دونم هر جا که باشی دل تو اهل همین جاست
واسـه من و تو اینجا اول و آخر دنیاست
اولو اخر دنیا ست
هموﻃﻦ ﺁستینات و باﻻ بزن
ﻃﺮحی از روشنی فردا بزن
اسم اﯾﺮان و بگیر و مثل گل
روﯼ پیشونی اﯾﻦ دنیا بزن
هممون اﯾﻦ خاﮎ پاکو دوست دارﯾم
حاضریم جونمون و پاش بذارﯾم
حاﻻ که فصل بهاره خوب من
بیا تا رو خاکمون گل بکارﯾم
بیا تا پنجره ها رو وا کنیم
نگاهی بــه کوچه ﯼ فــردا کﻨﯿم
بیا تا ﺁﯾﯿنه ها رو نشکنیم
کلید گم شده رو پیدا کنیم
اونا کــه اهل دل و حقیقتن
همیشه دنبال حق ملتن
نــه اونا تشنه ﯼ قدرت نمیشه
چرا که شیفته ﯼ کار و خدمتن
هموطن حس نکنی تنهایی
تنها نیستی بخدا با مایی
با توام اﯼ وارث ﺁﯾﯿنه ها
واسمون روشنی فردایی
با توام ای وارث آیینه ها
واسمون روشنی فردایی
وقتی قسمتم نمیشه عاشقونه با تو باشم
روی گونه های خیسم دونه دونه اشک میپاشم
وقتی قسمتم نمیشه دست گرم تو بگیرم
غیر این چاره نمونده که یه گوشه ای بمیرم
که یه گوشه ای بمیرم
دست تقدیر
دست قسمت
منو از دلم جدا کرد
این جدایی بی بهونه
همه هستیمو فدا کرد
دل بُردیم که نبندم
دل به تکرار جدایی
قسمتم نمیشه انگار
با تو همصدا بخونم
شب تاریک نگامو
تا سحر با تو بمونم
دست تقدیر
دست قسمت
منو از دلم جدا کرد
این جدایی بی بهونه
همه هستیمو فدا کرد
دل بُردیم که نبندم
دل به تکرار جدایی
با من بی کس و تنها شده یارا تو بمان
همه رفتند از این خانه خدا را تـو بمان
داغ و درد است همه نقش و نگار دل من
بنگر این نقش به خون شسته نگارا تو بمـان
سایه در پای تو چون موج خوش سار گریست
که سر سبز تو خوش باد کنارا تو بمان
با من بی کس و تنها شده یارا تو بمان
فریاد که از عمر جهان هر نفسی رفت
دیدیم کز این جمع پراکنده کسی رفت
شادی مکن از زادن و شیون مکن از مرگ
زین گونه بسی آمد و زین گونه بسی رفت
این عمر سبک سایه ما بسته به آبیست
دودی ز سر شمع پرید و نفسی رفت
نفسی رفت
از درو دیوار قلبم نم دلتنگی میباره
بگو که دستات هنوزم واسه من یه چتری داره
دستامو تنها گذاشتی
تو نمیدونی چیه دردم
از همون لحظه که رفتی دیگه زندگی نکردم
خاطراتت مونده اینجا اما آرومم نکرده
به خدا دلتنگیامو ذره ای هم کم نکرده
حتی واسه یه لحظه جای پاهات گم نمیشه
هرچی که سرم شلوغ شد جای خالیت پُر نمیشه
من تو این تنهایی بی تو
دیگه آروم نمیگیرم
به این امید که تو میای من از این خونه نمیرم
به این امید که تو میای من از این خونه نمیرم
خاطراتت مونده. اینجا اما آرومم نکرده
به خدا دلتنگیامو ذره ای هم کم نکرده
حتی واسه یه لحظه جای پاهات گم نمیشه
هرچی که سرم شلوغ شد جای خالیت پُر نمیشه
آرزو دارم که باز آن روی زیبا را ببینم
آن سر و آن سیما و آن بالای رعنا را ببینم
پیش پای خویش را آسان نمی بینم کجایی
ای چراغ زندگی تا عرش اعلی را ببینم
با من وحشی نمی دانم چه کردی کاین زمان من
بهر دیدار تو خواهم جمله دنیا را ببینم
آرزو دارم که باز آن روی زیبا را ببینم
آن سر و آن سیما و آن بالای رعنا را ببینم
پیش پای خویش را آسان نمی بینم کجایی
ای چراغ زندگی تا عرش اعلی را ببینم
با من وحشی نمی دانم چه کردی کاین زمان من
بهر دیدار تو خواهم جمله دنیا را ببینم
یکی بود چند سال تو زندگیم که من کل دنیامو مدیونشم
کسی که هنوزم دلم پیششه کسی که هنوزم مثل جونشم
کسی که هنوزم تو تنهاییا دلم وقتی خیلی براش تنگ میشه
میرم پای سازم که دلتنگیام با یک شعر غمگین یه آهنگ شه
زمانی که رو صحنه وای می ایستم زمانی که چشمم تو مردم گمه
محاله نپرسم یبار از خودم یعنی امشب اون بین این مردمه
محاله نپرسم یبار از خودم اونم مثل من بی قراره یعنی
کدوم شعرمو زمزمه میکنه این آهنگمو دوست داره یعنی
زمانهی که رو صحنه میرم هنوز زمانی که پر میشم از بغض و تب
محاله روی آخرین صندلی یکی عین اونو نبینم یشب
یکی عین اونو نبینم یشب
زمانی که رو صحنه وای می ایستم زمانی که چشمم تو مردم گمه
محاله نپرسم یبار از خودم یعنی امشب اون بین این مردمه
محاله نپرسم یبار از خودم اونم مثل من بی قراره یعنی
کدوم شعرمو زمزمه میکنه این آهنگمو دوست داره یعنی
خلاصم کن از عطر منتشر تو این خونه
از اون دقیقه ها که بارونه
نباشی خشکسالیه
خلاصم کن از عادتم به این خودآزاری
تو هرچی که دلت میخواد داری
منم که دست خالیم
اسیره خشکسالیم
دلتنگتم مثل همیشه
زنده ام بدون تو که چی شه
وقتی نیستی زیره سقفش
این خونه که خونه نمیشه
هرچی میخوام نشکنه بغضم
اون شب که بارونِ نمیشه
یه عمر تو گذشته هام گیرم
منی که حتی از خودم سیرم
تو نیستی پس چرا نمیمیرم نبودنت چرا نمیکشه
قرار نبود تموم شه اینجوری
دوری ازم هزار سالِ نوری
قرارمون نبوده اینطوری
دلم بدون تو به چی خوشه
نبودنت چرا نمیکشه
دلتنگتم مثل همیشه
زنده ام بدون تو که چی شه
وقتی نیستی زیره سقفش
این خونه که خونه نمیشه
هرچی میخوام نشکنه بغضم
اون شب که بارونِ نمیشه
دلتنگتم مثل همیشه
زنده ام بدون تو که چی شه
وقتی نیستی زیره سقفش
این خونه که خونه نمیشه
هرچی میخوام نشکنه بغضم
اون شب که بارونِ نمیشه
وقتی میخندی مثل رویایی
کاش خودت میدیدی که چقدر زیبایی
موج موهاتو قایقا میفهمن
حال دریاییتو عاشقا میفهمن
وقتی هستی با تو شادم یادت دادم عشقو تو حرفام
من که با تو این دنیارو دارم چی میخوام
من یه جوری عاشقم که قبل تو زندگی گردنمو یادم نیست
رگ من انقد نزدیکی که نبض رو گردنمو یادم نیست
من یه جوری عاشقم که ممکنه زیر لبخند تو نابود بشم
من اسیر تو بشم آزادم تو رهام نکن که محدود بشم
میدونم دست خودت نیست نمیتونی این نباشی
نمیتونی وقت خندت اینقدر شیرین نباشی
تو نگاهم میکنی که غرق دریا شم که هستم
منو ساختن واسه اینکه عاشق باشم که هستم
من یه جوری عاشقم که قبل تو زندگی گردنمو یادم نیست
رگ من انقد نزدیکی که نبض رو گردنمو یادم نیست
من یه جوری عاشقم که ممکنه زیر لبخند تو نابود بشم
من اسیر تو بشم آزادم تو رهام نکن که محدود بشم
