کاری نکن دوباره مجبور شم
از تو و دوست داشتن تو دور شم
کاری نکن که عهد و پیمونمو
بشکنمو مثل تو مغرور شم
بشکنمو مثل تو مغرور شم
دروغ چرا ، من به تو وابسته ام
کور شم اگه دروغ بگم ، کور شم
بدون عزیزم نمیخوام یه لحظه
تو زندگیت وصله ی ناجور شم
تو زندگیت وصله ی ناجور شم
کاری کن عاشق شم و بخندم
کاری کن از قصه و غم دور شم
قسم به هر چی گفتم و شنیدی
دوست ندارم دوباره مجبور شم
دوست ندارم دوباره مجبور شم
عزیزم یادت میاد سه شنبه ها
پا به پای هم میرفتیم تا کجا
کوچه های خلوتو یادت میاد
اون همه صداقتو یادت میاد
عزیزم یادت میاد که گریه هات
چجوری آتیش به جون من میزد
نمیشد بهت بگم دوست دارم
تا میخواستم زبونم بند میومد
کوچه های خلوتو قدم زدن
توی هفته های تلخ و بیصدا
حالا روزا همشون سه شنبه ان
لعنت خدا به این سه شنبه ها
توی هفته های بی نام و نشون
روز دیوونگی ها سه شنبه ها
با خودم میگفتم ای کاش ای کاش
همه روزای خدا سه شنبه بود
توی صحنه ی غریب زندگی
هممون در نقش یک بازیگریم
با همیم تو بازهای روزگار
از درون هم ولی بی خبریم بی خبریم
زندگی تولد یه خاطرست
انگاری شروع یک نمایشه
کاشکی از دنیا این خاطره ها
سهم ما تموم خوبیا بشه
توی یه پشت صحنه ی دنیای ما
خوبی و بدی می مونه یادگار
زندگی برای ما یه خاطرست
از تمام قصه های روزگار از تمام قصه های روزگار
بهتر به قلبامون دروغ نگیم
زندگی هر طور که باشه می گذره
من تو مسافریم تو این روزا
مثل خورشید تو نگاه پنجره
هممون پشت نقاب صورتک
همیشه از صبح تا شب قایم می شیم
واسه پنهون کردنه گریهامون
روی قلب و روحمون خط می کشیم
اگه باز از روزگار دلت گرفت
لحظه ها ثانیه ها ابری شدن
بیا با من بیا با من بیا با من
اوج گرفتی و من قفس شدم از تو ، حضرت آزادی وبال بالم شد
یه روز دیدمت و تازه شدم از نو ، یه روز از تو گذشت هزار سالم شد
سکوت تو مث یه راز سر بسته ، بین تولد و مرگ شناورم می کرد
نفس کشیدن توو قوطی در بسته ، از اینکه پروانه ام مکدرم می کرد
دست که می بردی به کوله بار سفر ، دخیل می بستم به دستگیره ی در
دخیل می بستم به جاده های عبوث ، دخیل می بستم به آخرین اتوبوس
دست که می بردی به کوله بار سفر ، دخیل می بستم به دستگیره ی در
دخیل می بستم به جاده های عبوث ، دخیل می بستم به آخرین اتوبوس
انقدرام میگن دلت بزرگ نبود ،دل یه زندونه یه چهار دیواری
تصورم از تو دود هوا شد رفت ، تا هی سقوط کنم به زیرسیگاری
صعود می کردم به قله ی چشمات سقوط می کردم مهم نبود برات
دلم میخواست که تورو حبس کنم تو صدام ،هیشکی به غیر از تو مهم نبود برام
چشم که مینداختی به آینه و چمدون پناه می بردم به کوچه و بارون
چشم که میبستی رو بی پناهی من پناه می بردم به نا امید شدن
دست که می بردی به کوله بار سفر ، دخیل می بستم به دستگیره ی در
دخیل می بستم به جاده های عبوث ، دخیل می بستم به آخرین اتوبوس
