پیرهن صورتی دل منو بردی
کشتی تو منو غممو نخوردی
نشون به اون نشون یادته
گل سرخی روی موهات نشوندی
گفتی من میرم الان زودی برمی گردم
گفتی من میام اونوقت باهات همسر می گردم
چراغ شام تارم
بیا چشم انتظارم
چقدر نازت کشیدم
تو رفتی از کنارم
بیا رحمی به حال زار ما کن
بیا این بی وفایی را رها کن
تو گفتی آشناییمون خطا بود
خطا کردم تو هم امشب خطا کن
دو چشمانت دو خورشید سیاه است
توانت آرزومند گناه است
چگونه چشم پوشم از تو وقتی
تمام ذره های من نگاه است
خوشا که یک شب مرا بگیری از من
بوسه ای از آن لب وای از آن لب
وای از آن لب
اگر شبی هم به عمر من خوش افتد
خوشا خوشا همان شب آه از آن شب
آه از آن شب
که چشم من بخواند ترانه های خواهش
که دست تو بداند طریقه نوازش
به بوسه سر دهد تن ترانه شکفتن
به بوسه سر دهد تن ترانه شکفتن
از لب تو از لب من
خسته ترین عابر این کوچه منم من
رهگذر آخر این کوچه منم من
پنجره رو باز نکن اگه باز می کنی
ناز نکن ناز نکن که عاشقم من
که عاشقم منبی تو یه دیوونه م
نمی دونم چی می خونم چی می خونم
بی تو یه دیوونه م نمی دونم چی می خونم
چی می خونم
چقده خوبه که باشی پشت شیشه
دیگه چشات
پنجره رو باز نکن اگه باز می کنی
ناز نکن ناز نکن که عاشقم من
که عاشقم منبی تو یه دیوونه م
نمی دونم چی می خونم چی می خونم
بی تو یه دیوونه م نمی دونم چی می خونم
چی می خونم
چقده خوبه که باشی پشت شیشه
دیگه چشات
هرگز ز دل سوخته، آهی نکشیدیم
آهی که کند شکوه ز ماهی نکشیدیم
در خیل نکویان که خریدار نیازند
جز ناز فریبنده نگاهی نکشیدیم
بی پشت و پناهیم و بدین خوش که حریفان
دیدند که خود را به پناهی نکشیدیم
گنجشک صفت در پی آرایش بستر
از خرمن گیتی پر کاهی نکشیدیم
در باغ چمیدیم چو باد سحر اما
عطری ز گریبان گیاهی نکشیدیم
گویی سر ما بر تن ما بار گران بود
کاندر ره او بار کلاهی نکشیدیم
دیدند که خود را به پناهی نکشیدیم
بردیم ولی بار گناهی نکشیدیم
نمی دونست دل من که پریشونی چیه
سربه گریبونی چیه
نمی دونست دل من شب بارونی چیه
گریه پنهونی چیه
شیشه از سنگ شد و ناله آهنگ شد
لاله دل تنگ شد و بنفشه بیرنگ شد
دل من عشق و شناخت واسه تو عقلش و باخت
واسه دیوونگی هاتمن دیوونه رو ساخت
واسه دیوونگی هات من دیوونه رو ساخت
تو که گفتی عاشقی حرف شعر و مستیه
حرف زانو زدن و سر خدا پرستیه
تو نگفتی عاشقی حرف ویرون شدنه
سر دیونگی و سر به گریبون شدنه
سر دیونگی و سر به گریبون شدنه
من شبها نخفتم و
از غم تو گفتم و
از تموم قصه ها اسم تو رو شنفتم
دل من عشق شناخت
واسه تو عقلش و باخت
واسه دیوونگی هات
من دیوونه رو ساخت
دیگه توی این خونه دلم تنگ اومد
برو درو وا کن صدای زنگ اومد
چقده خوبه وقتی که در وا بشه
گل روی اون خوشگله پیدا بشه
سخته انتظار باشه بیقرار دل من
تنها بمونه پاییز و بهار دل من
سخته انتظار باشه بیقرار دل من
تنها بمونه پاییز و بهار دل من
شب که میشه ..چون همیشه
توی خونه
جای او، بود خالی ..بود خالی
در پی او بس که گشتم
وای نمانده مرا حالی نه احوالی
چی میشه اگر یار نازم از در بیاد
انتظار من شب تار من سر بیاد
چی میشه اگر یار نازم از در بیاد
انتظار من شب تار من سر بیاد
زلفاتو حلقه حلقه کن بنداز به روی پیشونیت
روز و شب بپوششونش با اون شب پریشونی
بدون که تا تو با منی اون لب خندونم با منه
خاطر من جمعه تا اون زلف پریشون با منه
زلفاتو حلقه حلقه کن بنداز به روی پیشونیت
روز و شب بپوششونش با اون شب پریشونی
بدون که تا تو با منی اون لب خندونم با منه
خاطر من جمعه تا اون زلف پریشون با منه
گل فصله گل سرخ ، گل فصله گل سرخ
تو میفشان گل رُز
گل فصله گل سرخ ، گل فصله گل سرخ
تو میفشان گل رُز
غنچه ی نوشکفته ای ، نرگس نیم خفته ای
نوروز نورسیده ای ، امید و نور دیده ای
صفای نو بهاران ، گرمی عشق یاران
صدای خوب باران ، تویی به روزگاران
ای یار ، ای یار ، ای یار صنم
عاشق ، عاشق ، عاشقت منم
ای یار ، ای یار ، ای یار صنم
عاشق ، عاشق ، عاشقت منم
عمریه که چون شاخه شکستیم و نبستیم دلی
از گردش هر لحظه نبود شبو روز حاصلی
گلپارچه ی یار ز فریاد خرابه
زندگی نوشته بر باد سرابه
گذشتِ لحظه های مستی به شتابه
گذشتِ عمر ما شکسته چون حبابه
ای یار ، ای یار ، ای یار صنم
عاشق ، عاشق ، عاشقت منم
ای یار ، ای یار ، ای یار صنم
عاشق ، عاشق ، عاشقت منم
گل فصله گل سرخ ، گل فصله گل سرخ
تو میفشان گل رُز
گل فصله گل سرخ ، گل فصله گل سرخ
تو میفشان گل رُز
غنچه ی نوشکفته ای ، نرگس نیم خفته ای
نوروز نورسیده ای ، امید و نور دیده ای
صفای نو بهاران ، گرمی عشق یاران
صدای خوب باران ، تویی به روزگاران
ای یار ، ای یار ، ای یار صنم
عاشق ، عاشق ، عاشقت منم
ای یار ، ای یار ، ای یار صنم
عاشق ، عاشق ، عاشقت منم
ای یار ، ای یار ، ای یار صنم
عاشق ، عاشق ، عاشقت منم
ای یار ، ای یار ، ای یار صنم
عاشق ، عاشق ، عاشقت منم
اون که در خلوت شب سوخت ، منم
لحظه ها دیده به در دوخت ، منم
اون که در کشمکش یاس و امید
رنج دلواپسی آموخت منم من ، منم من
منم من ، منم من ، منم من
منم من ، منم من ، منم من
بیش از این رنج من خسته نشو
من گسستم ز تو ، دلخسته نشو
سر خودگیر رو به خویشم بسپار
سر بیرحم در بسته نشو
شعله بودی و چه خاموش بُدی
خود عشقی که فراموش شدی
مثل پیمانه ی از باده تهی
نیش من بودی و که خود نوش شدی
اون که در کشمکش یاس و امید
رنج دلواپسی آموخت منم من ، منم من
منم من ، منم من ، منم من
منم من ، منم من ، منم من
شب ما غرق سکوته ، دل از حوصله تنگ
ره ما پُر ز نشیبه ، نبود جانب رنگ
همسفر راه جداست ، من ندانم به کجاست
ای که آزار مشو ، این دگر کار خداست ، این دگر کار خداست
خسته از وسوسه ی بی ثمری ، من رسواشده با دیده ی تر
درسرای دگر ُ جای دگر ، دل سپُرم به دل آزار دگر
اون که در کشمکش یاس و امید
رنج دلواپسی آموخت منم من ، منم من
منم من ، منم من ، منم من
منم من ، منم من ، منم من
بعد از تو می دانستم ، گل ها نمی میرند
بعد از تو می دانستم ، دل ها نمی گیرند
بعد از تو گل افسرد ، شادی ز دل ها رفت
هستی فسرد و ، کوه و دریا مُرد
بعد از تو شادی نیست ، پژمرده چون من کیست
در چشم دل افسونِ رویام
باقی نمانده برجان ، جز شراب ناکامی
گرمی نمانده به تن ، جز شرار بدنامی
دست زمانه دگر ، دستی نمی گیرد
عشقی بمیرد اگر ، هستی نمی میرد
بعد از تو گل افسرد ، شادی ز دل ها رفت
هستی فسرد و ، کوه و دریا مُرد
بعد از تو شادی نیست ، پژمرده چون من کیست
در چشم دل افسونِ رویام
با لحظه ها طی می کنم ، ایّام این ناباوری را
ناباوری را ، ناباوری را
بر سایه ام وا می گذارم ، زحمت این داوری را
این داوری را ، این داوری را
وقتی محبت کم ، رفاقت کم ، صداقت کم تو می یابی
وقت تولّد غم ، جهانت غم ، به وقت خنده هم جز غم نمی یابی
وقتی محبت کم ، رفاقت کم ، صداقت کم تو می یابی
وقت تولّد غم ، جهانت غم ، به وقت خنده هم جز غم نمی یابی
بعد از تو می دانستم ، گل ها نمی میرند
بعد از تو می دانستم ، دل ها نمی گیرند
بعد از تو گل افسرد ، شادی ز دل ها رفت
هستی فسرد و ، کوه و دریا مُرد
بعد از تو شادی نیست ، پژمرده چون من کیست
در چشم دل افسونِ رویام
این صدای خسته ی من که پر از یه دنیادرده
خنده ها به لب نشونده توی سینه گریه کرده
خوندنم به این بهانه ست که بدونی زنده هستم
زیر و بم ها سنگ من شد اوج حلقمو شکستم
میخونم بازم میخونم با تموم خستگیهام
عشق این خاک مقدس همه ی دلبستگیهام
میخونم بازم میخونم با تموم خستگیهام
عشق این خاک مقدس همه ی دلبستگیهام
می رسه به گوشم از دور صدای کف زدناتون
اگه یاری کنه عمرممی خونم بازم براتون
گذرونه عمر کوتاه مثل پرواز پرنده ست
زندگی جز اه و دم نیست زندگی اب رونده ست
این صدای خسته ی من که پر از یه دنیادرده
خنده ها به لب نشونده توی سینه گریه کرده
خوندنم به این بهانه ست که بدونی زنده هستم
زیر و بم ها سنگ من شد اوج حلقمو شکستم
میخونم بازم میخونم با تموم خستگیهام
عشق این خاک مقدس همه ی دلبستگیهام
میخونم بازم میخونم با تموم خستگیهام
عشق این خاک مقدس همه ی دلبستگیهام
گفتی که دلم سن و افروختنی نیست
بر سینه ی من کوه یخ سوختنی نیست
اشکم همه سیلاب تمنا و نیازه
کوتاه کنم قصه ی این قصه درازه
دیدی که چنان سوخته ام جمله برافروخته ام
عاشقی آموخته ام من
با یاد تو پرواز کنم نام تو آغاز کنم
زندگی آغاز کنم من
اون که فدای عشقه ترسی به دل نداره
همیشه با تبسم رو غصه پا می ذاره
دیدی به سینه ی تن زدم چو شیشه بر سر
بی اعتنا گرفتم دنیای رنگ و وارنگ
به هرکه شد دلبسته دلم را شکسته
کنار هرشکسته نشسته عمر خسته
ز نارفاقتی ها پریشون پریشون
ز بی محبتی ها پشیمون پشیمون
دیدی به سینه ی تن زدم چو شیشه بر سر
بی اعتنا گرفتم دنیای رنگ و وارنگ
به هرکه شد دلبسته دلم را شکسته
کنار هرشکسته نشسته عمر خسته
ز نارفاقتی ها پریشون پریشون
ز بی محبتی ها پشیمون پشیمون
باز بهار فرق گلها رو شونه زد
چلچله باز توی هشتی لونه زد
به یاد چشم های مهربون تو
گل اشکم رو مژه جوونه زد
آخه من بی تو بهایی ندارم
غیر تو همدم و یاری ندارم
آخه من بی تو بهایی ندارم
غیر تو همدم و یاری ندارم
نگرانم نگرانم بی تو
خسته از هردو جهانم بی تو
شده غم مونس جانم بی تو
غم کنون بسته زبانم بی تو
آخه من بی تو بهایی ندارم
غیر تو همدم و یاری ندارم
آخه من بی تو بهایی ندارم
غیر تو همدم و یاری ندارم
باز بهار فرق گلها رو شونه زد
چلچله باز توی هشتی لونه زد
به یاد چشم های مهربون تو
گل اشکم رو مژه جوونه زد
آخه من بی تو بهایی ندارم
غیر تو همدم و یاری ندارم
آخه من بی تو بهایی ندارم
غیر تو همدم و یاری ندارم
من یه پرنده م آرزو دارم تو باغم با شی
من یه خونه ی تنگ و تاریکم کاشکی تو بیای چراغم باشی
هر جا که باشم هر چی که باشم تو باید باشی
تا زنده باشم می میرم اگه از تو جدا شم
می میرم اگه از تو جدا شم
اگه تاریکم اگه روشنم اگه پاییزم اگه بهارم
تو رو دوست دارم
ست می داره جسم و جونشو
مثل اسمونی که ستاره شو یا ستاره ای که اسمونشو
اگه تاریکم اگه روشنم اگه پاییزم اگه بهارم
تو رو دوست دارم
مثل هر کسی که دوست می داره جسم و جونشو
من یه پرنده م ارزو دارم تو باغم با شی
من یه خونه ی تنگ و تاریکم کاشکی تو بیای با شی
هر جا که باشم هر چی که باشم تو باید باشی
تا زنده باشم می میرم اگه از تو جدا شم
می میرم اگه از تو جدا شم
اگه تاریکم اگه روشنم اگه پاییزم اگه بهارم
تو رو دوست دارم
دیشب تو را به ما سر مهر و وفا نبود
آن گرمی و محبت و شور و صفا نبود
بیگانه وار مینگرستی به چشم من
در چشم ما مگر نگه آشنا نبود
با مهربان خود زچه نامهربان شدی
این شرط دوستداری وترک وفا نبود
