ای آرزوی گمشده مهمان کیستی
درد منی بگو که درمان کیستی
دامان من ز اشک ندامت پر آتش است
ای نوگل شکفته به دامان کیستی
ای صبح آرزو به که لبخند می زنی
سحر آفرین کاخ و شبستان کیستی
من بی تو همچو ماهی بر خاک مانده ام
آب حیات سینه بریان کیستی
من میزبان درد و غم و رنج و حسرتم
ای آرزوی گمشده مهمان کیستی
نیست در سودای زلفت کار من جز بیقراری
ای پریشان طره تا چندم پریشان میگذاری
آفتابا از در میخانه مگذر
کین حریفان
یا بنوشندت که جامی
یا ببوسندت که یاری
آرزو دارم که باز آن روی زیبا را ببینم
آن سر و آن سینه آن بالای رعنا را ببینم
نقش رویای مرا در چشم مشتاقم بخوانی
تا در آن چشمان جادو نقش رویا را ببینم
قصه ها گفتم به سودای تو با هم صحبتانت
تا نهان از چشم ها آن روی زیبا را ببینم
پیش پای خویش را آسان نمی بینم کجایی
ای چراغ زندگی تا عرش اعلی را ببینم
با من وحشی نمی دانم چه کردی کین زمان من
بهر دیدار تو خواهم جمله دنیا را ببینم
دیدن روی توام بس نیست کی باشد که یک دم
ای سراپایم فدایت آن سراپا را ببینم
رخصتم ده تا نهان از مردمان آیم به سویت
وان اشارت های گرم عشرت افزا را ببینم
گر اجازت هست آن لب های شیرین را ببوسم
ور اجازت نیست آن خوش بوسه لب ها را ببینم
آرزو دارم که یک شب مست آغوش تو گردم
یا در آنجایی که خسبی مست آنجا را ببینم
ای دل دیوونه من گوش کن
قصه عشقو تو فراموش کن
عاشق و شیدا تویی
شور تمنا تویی
بی خبر از او چرا اسیر غمها شدی
خسته و تنها شدی
بسته زهر سو چرا
ای دل دیوونه من گوش کن
قصه عشق و تو فراموش کن
چشم سیاهش را نگر راز نگاهش را بخوون
خراب و مخمور مث چشمات دل ای دل
عاشقی بی تابی داره
شبای بی خوابی داره
خراب و مخمور مث چشمات دل ای دل
دل من دل من دل دیوونه من
غم تو غم تو شده همخونه من
ای دل دیوونه من گوش کن
قصه عشقو تو فراموش کن
به دام تو افتادم
کی شود کنی آزادم
داده عشق تو بر بادم آه از این جدایی
ز همرهان بگسستی
در به روی من بر بستی
جان من کجا بنشستی
آه از این جدایی
بی تو ناله ریزد از نغمه های من
با تو مرغ حق شود همصدای من
ای که رفته ای از کنار من
رفتی و خزان شد بهار من آه از این جدایی
بی تو ناله ریزد از نغمه های من
با تو مرغ حق شود همصدای من
رفتی و خزان شد بهار من آه از این جدایی
ای که رفته ای از کنار من
رفتی وخزان شد بهار من آه از این جدایی
بی تو ناله ریزد از نغمه های من
با تو مرغ حق شود همصدای من
ای که رفته ای از کنار من
رفتی و خزان شد بهار من آه از این جدایی
ای بهار جاودانم
گل فروز آشیانم
از جدایی ها بلا خیزد
کرده ای گل باده نوشم بی قرار از جام دوشم زان لب نوشین از تو مدهوشم
ای فریبا رو گل در آغوشم
غنچه گل در چمنها
از لبت گوید سخنها
از زبان بلبل گویا
چون نسیم ای جان جانان
بگذری از باغ و بستان
با من بی دلساعتی بنشین
تا به وجد آید این دل غمگین
بشنو نغمه از بلبلان
پیمان مشکن آرام جان
پیمان مشکن جانم بیا
بشنو یکدم راز مرا
به جز از وصل تو در دنیا
آرزویی نبود ما را
دارم نازنینا آرزویت در جوانی
بی تو کی توانم در جوانی زندگانی
به جز از وصل تو در دنیا
آرزویی نبود مارا
آن پریچهره که چشمان سیاهى دارد
چشم بد دور که گیرنده نگاهى دارد
گُنه از دلبر و دیدار فریبنده ی اوست
دل سودازده ی من چه گناهى دارد
سزد ار چند کریمانه خرامد به طریق
آن که دل خسته گدایى، سر راهى دارد
هرکجا اوست، به خوبان دگر نیست نظر
تا بود گل، که نگاهى به گیاهى دارد
جان به قربان وى و گوشه ی آن چشم سیاه
دفتر ای که بسته شد دیگه بازش نکنید دلی
که شکست شد دیگه نازش نکنید
یک عزا خونه است دل من این رو تو نمیدونستی
یکی یک دونه است دل من این رو تو نمیدونستی
چی میشه پنجره های غم دیگه همشون بسته بشن
چی میشه دشمن های مهربانی همشون خسته بشن
چی میشه دل های تنها سر و سامون بگیرن
بدی ها یک جا بمیر ان خوبی ها جون بگیرن
دفتر ای که بسته شد دیگه بازش نکنید دلی
که شکست شد دیگه نازش نکنید دیگه نازش نکنید
چی میشه دشمن های مهربانی همشون خسته بشن
چی میشه دل های تنها سر و سامون بگیرن
بدی ها یک جا بمیر ان خوبی ها جون بگیرن
دفتر ای که بسته شد دیگه بازش نکنید دلی
که شکست شد دیگه نازش نکنید دیگه نازش نکنید
هزارون بارک الله هزار دفعه ماشاالله
به این قول و قرارت فراموش کردی ما را
بابا دستخوش ای والله
دیروز وقتی میرفتی در گوشم چی گفتی
به من گفتی که فردا قرارمون همین جا
بابا دستخوش ای والله
ای تمنای من ای گل ناز آفرین
انتظار دلم از تو و من بیش از این
هر جا میرم به هر کجا از تو کنم گلایه ها که بی وفائی
زعاشقان باوفا عزیز من بگو چرا کنی جدائی
دیروز وقتی میرفتی در گوشم چی گفتی
به من گفتی که فردا قرارمون همین جا
بابا دستخوش ای والله
ای تمنای من ای گل ناز آفرین
انتظار دلم از تو و من بیش از این
هر جا میرم به هر کجا از تو کنم گلایه ها که بی وفائی
زعاشقان باوفا عزیز من بگو چرا کنی جدائی
میرسم وقتی به تو هی گله آغاز نکن
ساز بی مهر و وفا ای بسه من ساز مکن
متن آهنگ گله از ایرج خواجه امیری
میرسم وقتی به تو هی گله آغاز نکن
ساز بی مهر و وفا ای بسه من ساز مکن
از گذشته دیگه حرفی بسه من پیش مکش
تو با این حرفها منو از سر خود باز مکن
منو اذر مکن
این قدر خار مکن
این همه غم روی تو به من بار مکن
دل پر مهره منو پس نده
منو از دست نده
گوش به حرف کس و ناکس نده
منو از دست نده
از زمونه چی میمونه بسه ما
یه محبت یه وفا و یه صفا
میخندم میگریم چون دیوانه
می سوز ام می ساز ام کی میدونه
میرسم وقتی به تو هی گله آغاز نکن
ساز بی مهر و وفا ای بسه من ساز مکن
از گذشته دیگه حرفی بسه من پیش مکش
تو با این حرفها منو از سر خود باز مکن
میخندم میگریم چون دیوانه
می سوز ام می ساز ام کی میدونه
میرسم وقتی به تو هی گله آغاز نکن
ساز بی مهر و وفا ای بسه من ساز مکن
از گذشته دیگه حرفی بسه من پیش مکش
تو با این حرفها منو از سر خود باز مکن
ای آتش همیشه در زبانه
ای گرمای دلم در این زمانه
ای نازنین ای همصدای روزم
ای مهربان ای آغوش شبانه
با من باش با من باش ای خاتون شاعرانه
کدبانوی همیشه های خانه
ای تحفه ی بهشتی ای عشق سرنوشتی
آغاز هر چه خوبی پایان هر چه زشتی
با من ای کسی که نام خود را
بر صفحه ی پیشانی ام نوشتی
با من باش با من باش ای خاتون شاعرانه
کدبانوی همیشه های خانه
ای تحفه ی بهشتی ای عشق سرنوشتی
آغاز هر چه خوبی پایان هر چه زشتی
با من ای کسی که نام خود را
بر صفحه ی پیشانی ام نوشتی
پرسیدم از آلاله های صحرا
پرسیدم از بهاره سبز زیبا
پرسیدم که کشته طاقت ام را او
پرسیدم از سکوت نیم شب ها
پرسیدم ازصدای روی لب ها
پرسیدم از امید جانه شیدا کو
زهر نا آشنای نشان از تو گرفتم
غم و درد جدایی به هر بیگانه گفتم
صد دفعه از ان کوچه گذشتم
اما تو در ان خانه نبودی
خون شد دلم از یاد تو اما
یاد منه دیوانه نبودی
ای آنکه نبودی یک لحظه به کامم
بازا که ببینی می میرم از این غم
دو لب همچون انار گونه ای همچون هلو داری
زه بسکه خوشکلی بامن همیشه هاتو هو داری
دوتا گرمک بود لرزون میونه سینه نازت
تو چون سیب گلابی سر داری رنگ بو داری
ملامت میکنی ما را میونه هر کس ناکس
چقدر گفتی که ای عاشق سر همچون کدو داری
رخم مانند الوزرد شد از غصه هجران
فراموشم مکن انگار که روی چون هلو داری
ای نگارا با من مسکین سر یاری نداری
شیوه ای هم در جهان جز مردم آزاری نداری
گر چه اسکندر بگردی دور دنیا همچو من
ای شوخ سیمین تن تو غمخواری نداری
گل فروش شهرم و از کار خود بسیار خرسندم
دست بدست گل برای خوشگلای شهر می بندم
لالەی دارم کە آن را نە چمن نە باغ دارد
لالەی من این دل مە دوهزاران داغ دارد
